گفتار 170 را هنگامى كه تصميم گرفت با سپاه شام در صفين روبرو شود ايراد فرموده است 599 خطبه 171 آنچه را در روز شورا بر آن حضرت گذشته است در اين خطبه بيان مىكند ، شورايى كه پس از كشته شدن عمر تشكيل شد 603 خطبه 172 در بيان اين است كه كدام كس به خلافت سزاوارتر وبيعت با أو درست است 621 خطبه 173 در باره طلحة بن عبيد اللّه است 630 خطبه 174 خطاب به كساني است كه از كار آخرت وآنچه در اين باره از آنها خواسته شده غافلند 634 خطبه 175 در اين خطبه مردم را از پيروى خواهشهاى نفس بر حذر مىدارد ، ودر باره : لزوم پايدارى ، راستگويى بحث وظلم را به چند گونه تقسيم وأنواع آن را بيان مىكند همچنين اين خطبه در بيان فضيلت عزلت وگوشه نشينى است 640 گفتار 176 را پس از رسيدن خبر عملكرد حكمين ايراد فرموده است 672 گفتار 177 را پس از كشته شدن عثمان ايراد ، وآن را با بيان نكاتى از توحيد آغاز فرموده است 674 گفتار 178 را در پاسخ ذعلب يماني كه از آن حضرت پرسيد : اى أمير مؤمنان آيا پروردگارت را ديده‌اى ؟ بيان فرموده است 682 گفتار 179 را در سرزنش ياران خويش ايراد فرموده است 686 خطبه 180 در باره كساني از مردم كوفه است كه در صدد برآمدند به خوارج بپيوندند 693 خطبه 181 اين خطبه را نوف بكالى روايت كرده است ومشتمل بر توحيد الهى وسفارش به پرهيزگارى وگوشزد كردن مردم به لزوم عبرت اندوختن است 696 خطبه 182 در ستايش خداوند ولزوم اعتماد به قدرت اوست 721